Vier op een rij

Femke Halsema mag wéér van haar partij. Wéér kamerlid worden, wéér lijsttrekker zijn. Dat is goed nieuws voor het niveau van de politieke discussie. Het is goed voor het debat. Het is goed voor Jeroen Pauw die haar zo graag aan haar zijde ziet. En als hij haar even vergeet uit te nodigen is Matthijs van Nieuwkerk niet te beroerd om het te doen. En zo blijft Femke het populairste meisje uit de klas. Als ik haar had mogen adviseren, had ik Femke verteld afstand te nemen. Je hebt alles gezegd, alles bewezen, alles getoond. Groen Links staat er sterk voor, en Femke zélf nog sterker. Dat betekent doorgaans dat het tijd is om te gaan, want als één van beiden verzwakt lijkt, is afscheid nemen ´over tijd´. Drie keer is scheepsrecht, vier keer is vrouwenrecht. Maar in de politiek geldt dat je altijd op je hoogtepunt moet stoppen, want alles erná is crisis. Ik had Femke een glorieus afscheid gegund, een prachtige maatschappelijke bestuurlijke functie waarin ze gezichtsbepalend haar gezag had kunnen uitstralen, ver boven alle partijen verheven. Maar ja, ik ben Jeroen niet, ik ben Matthijs niet, en ik adviseer Femke niet.