retoriek

De verkiezingen komen er aan en de retoriek is alweer losgebarsten. Een ouderwetse links-rechts strijd lijkt zich te ontwikkelen. Ik word er niet echt vrolijk van. Ik roep al langer dat we geen behoefte hebben aan politieke bekvechterij, aan grote beloften en een matige executie. We kunnen het ons ook helemaal niet veroorloven, lijkt mij. Ik hoop altijd nog dat het gezonde verstand een keer gaat doorbreken, maar mijn hoop lijkt ijdeler te worden naar mate de politici ook steeds ijdeler worden. De lijst van uitdagingen is lang. Onze gezondheidszorg kraakt in haar voegen. Het bankwezen is ook een zorgenkindje. Volgende uitdaging: onderwijs. Grote aantallen schoolverlaters die geen diploma hebben, een tekort aan leraren, een hoog ziekteverzuim en veel uren-uitval. Waar leiden wij eigenlijk onze jeugd toe op? De jeugdzorg, ook al zo’n schrijnend dossier. Een grote groep jonge mensen dreigt vroegtijdig uit de boot te vallen of in de bezemwagen van de samenleving te bungelen ’met een krasje’. Nóg een uitdaging: milieu. En wat dachten we van de economische crisis. En van de stijgende criminaliteit en de grote onveiligheid op straat. Wat doen we aan de intolerantie in de samenleving. Al die problemen zijn zijn acuut. We zullen bergen moeten verzetten om een oplossing te vinden. We zullen heersende denkpatronen moeten doorbreken. Bestaande paradigma’s die misschien wel decennialang hebben gewerkt, zullen we moeten afbreken en door een nieuwe visie moeten vervangen. Oude waarden, oude politieke constructen, oude onderwerpen zullen we moeten vervangen.‘De boel bij elkaar houden’ is helemaal niet wat ik wil. ‘De boel opschudden’ lijkt mij beter.
Hier pas geen links-rechts retoriek, veel eerder een regering van nationale eenheid om daadkrachtig en baanbrekend te zijn. Een frisse wind of een stinkende wind, dat is de keuze voor de Nederlandse kiezer. En die frisheid ontbreekt volledig.