Smeulende vulkanen

“Een natuurramp” noemde Bernard Wientjes het, de uitbarsting in Ijsland van de vulkaan met die onuitspreekbare romantische naam. “Een natuurverschijnsel” corrigeerde mijn zoon hem, en hij had gelijk. Het valt me tegenwoordig op dat we gauw over een ramp spreken, of een verkeersinfarct, of een drama, terwijl er gewoon iets gebeurt dat door de omstandigheden zo wordt ingegeven. Er zijn weeralarmen, er worden zwarte zaterdagen voorspeld, en achteraf valt het altijd mee. Hoe beter we kunnen meten, hoe kwetsbaarder we lijken te worden. En zo verliezen we onze zekerheid, onze vindingrijkheid en ons incasseringsvermogen en flexibiliteit. Ik heb mensen gesproken die duizenden kilometers gereden hebben in een huurauto waarvoor ze duizenden euro’s betaald hadden, alleen maar omdat ze naar huis wilden. Zaten ze eindelijk lekker in Spanje of Italië, hadden ze eindelijk een fantastische reden om hun agenda te laten voor wat die was, en wat doen ze: ze bewegen hemel en aarde om in hun keurslijf te mogen blijven.Ik houd mijn hart vast voor het moment dat we een échte ramp te verwerken krijgen. In Ijsland glimlacht men ondertussen: “Iceland strikes again!”