Op zijn Frans

Ik ging op bezoek in Dordrecht, aan de Krommedijk. Daar waar Ajax in een vervlogen seizoen ooit een landskampioenschap verspeelde door gelijk te spelen tegen de lokale FC. Op bezoek bij Frans Derks, vermaard scheidsrechter, eigenzinnig mens, weldoener en nog vele dingen meer. Hij heeft een boek geschreven. Althans, waarschijnlijk gedicteerd aan iemand die op een bepaald moment opgehouden is met schrijven. Frans houdt niet namelijk nooit op met praten. Het eerste exemplaar werd uitgereikt door Freek de Jonge en de verzamelde voetbalwereld keek toe. Bobo's, vrienden, ex-collegae en voor de kenner voormalige helden. Mijn hart stokte in mijn keel toen een kleine dikke man met een opgetrokken wenkbrauw de trap op kwam met zijn vrouw, even groot, aan zijn zijde. De beste linksbuiten van Feyenoord. Mijn buurman herkende Coen Moulijn niet, ik keek hem ongelovig aan. Even later liep Bennie Muller naar binnen, roemrucht Ajacied en ook al even groot. Feyenoorder en Ajacied informeerden naar elkaars situatie, en ik keek stiekum toe. Frans had ze allemaal bij elkaar, zoals een goed scheidsrechter dat doet. De Krommedijk was even een speciale plek.