het debat

Ik zal niet de enige zijn geweest die gisteren het eerste grote verkiezingsdebat gevolgd heeft. Bij het volgende debat zou dat wel eens heel anders kunnen zijn. Het was een gek circus, al die kakelende politici die hun eigen kernboodschappen de microfoon in gooiden. Geen antwoord geven op een vraag, dat vooral niet. Zenden, zenden, zenden! Wat bezielt ze, dacht ik toen ik ernaar keek? Ik vroeg af met wie ze bezig waren: met zichzelf, met de kiezer, met de gemeenteraadsverkiezingen of met iets wat ik misschien over het hoofd zag. Van leiding aan het debat was geen sprake maar misschien kon dat in zulke omstandigheden ook wel niet. De correctie had van één van de deelnemers moeten komen. Niemand die riep: "met wat voor vertoning zijn we hier bezig?". Acht politici en twee interviewers, en bij elkaar opgeteld een dikke onvoldoende. Ik kijk de volgende keer niet meer. Het feit dat ik op 3 maart wél ga stemmen heeft met mijn eigen motivatie te maken en niet met de inspiratie van deze politieke leiders. Gelukkig heeft de kiezer het laatste woord.