Jeugdzorg

Vorige week moest ik denken aan Laura Dekker. Hoe zou zij terugkijken op 2009? Niet erg positief denk ik. Liever zal ze vooruit willen kijken en dat is voor zeilers ook wel aan te bevelen. Het moet enorm bij haar kriebelen: wanneer mag ik nou eindelijk? Ik ben blij dat ze niet één van mijn kinderen is, al houd ik best wel van zeilen. Ik zou het als vader doodeng vinden, en totaal onverantwoord, om haar in d'r uppie die tocht rond de wereld te laten maken. Maar dat is maar één kant van het verhaal. De andere kant is dat mijn vaderhart zou breken omdat ik zou weten dat ik haar hart zou breken door de reis te verbieden. Een prachtige ambitie gesmoord in regels en projectie. Gelukkig zit ik niet in dat dilemma. Het is trouwens een verhaal met een heel onbevredigend einde. We hebben Laura toevertrouwd aan de Jeugdzorg, de meest falende instantie van dit land. Daar weet men na zeven jaar discussiëren nog niet wat de juiste definitie van een zwerfjongere is. Ondertussen zwerven ze bij tienduizenden door het land, soms in acute nood. De Jeugdzorg organiseert haar wachtlijsten zodanig dat de overheidsfinanciering voor de komende jaren gebeiteld zit. Wie iets rijker is, spreekt dezelfde psycholoog niet bij de Jeugdzorg, maar in diens eigen privé praktijk. Daar is géén wachtlijst, maar daar betaalt de patiënt dan ook boter bij de vis. Aan die instantie hebben we Laura gekoppeld. Dat is heel hypocriet, want we weten nu al dat het niet helpt. Laura mag van de Jeugdzorg rustig wachten tot haar 18e, tot die tijd komt er echt geen oplossing vanuit die hoek. Op die leeftijd is ze geen wereldnieuws meer want op die leeftijd zeilen er zoveel de wereld rond. Nu ik er nog eens goed over nadenk is het te gek voor woorden dat wij vonden dat we Laura konden dwingen aan de wal te blijven en haar ambities te laten varen. Wat een armoe. Ik hoop dat ze alsnog de benen neemt en lekker wegzeilt voorbij de horizon, haar dromen achterna.