respect of integratie?

De Rotterdamse advocaat Mohammed Enait weigert op te staan voor de rechtbank, en heeft nu gelijk gekregen. Als je geloof je leert dat je niet hoeft op te staan is het geen teken van gebrek aan respect als je niet op staat voor mensen waarvoor ieder ander uit respect (en niet vanwege een regel) wél opstaat. Ik was niet verbaasd over die uitspraak van het tuchtcollege. Er staan immers zo veel dingen niet in wetten en regels die je uit respect wél voor elkaar doet. En er staan ook zó veel dingen in bijbels en korans die je uit respect voor de mensheid nóóit zou willen toelaten. Afgelopen vrijdag was Mohammed Enait te gast bij Pauw & Witteman en werd hij hierover bevraagd. Ik zag meteen dat het fout ging. De interviewer leek niet geïnteresseerd in de antwoorden op zijn vragen. De advocaat keek donker en boos als een kwade geest, niet geïnteresseerd in de vragen maar klaar om staccato zijn antwoorden te formuleren met het ritme van een mitrailleur. Vraag (laden...) schieten!, vraag (laden...) schieten! Meestal doen mensen beroep op 'respect' als ze iets niet meer kunnen uitleggen met een beroep op hun eigen waarden en normen. Geloof, bijbels, korans en andere geschriften komen er aan te pas als men het niet tot vragen wil laten komen en alleen maar wil antwoorden, Integratie is dan uitgesloten. Waar hebben we dat toch eerder gezien?